พิธีฌาปนกิจ เสนาโค้ก พี่น้องในวงการอาลัยรัก แก๊งเสนาใส่ยูนิฟอร์มไว้อาลัย

คนในวงการบันเทิงเดินทางมาร่วมส่ง “เสนาโค้ก” เป็นครั้งสุดท้าย หลังมะเร็งตับคร่าชีวิต

sena2

เต็มไปด้วยความเศร้าโศก พิธีการเผาศพ เสนาโค้ก หรือ สมชาย เปรมประภาพงษ์ ที่จากไปอย่างสงบด้วยโรคมะเร็งตับ ในวัย 62 ปี เมื่อวันที่ 15 ก.ย. 2564 ที่ผ่านมา โดยครอบครัวได้นำร่างมาประกอบพิธีทางศาสนาที่ศาลาจารุมิลินท วัดชลประทานรังสฤษดิ์ ปากเกร็ด รวมทั้งทำพิธีการเผาศพวันนี้ (21 กันยายน64)

โดยเวลาราว 12.30 น. ครอบครัว “เปรมประภาพงษ์” ได้เขยื้อนศพของ “เสนาโค้ก” จากศาลาจารุมิลินท มายังเมรุเพื่อทำพิธีสัมมนาเพลงในเวลา 14.00 น.
โดยลูกสาว “สมาย – รสธร เปรมประภาพงษ์” เป็นผู้ถือรูปของผู้เป็นบิดาเดินนำ รวมทั้งมีม่าม้า (ภรรยาเสนาโค้ก) คอยเดินอยู่ข้างเคียง ตอนที่ลูกชายคนเล็ก “มาวิน เปรมประภาพงษ์” ไม่สามารถที่จะมาร่วมงานคุณพ่อได้ เนื่องจากกำลังเรียนรู้อยู่ที่อเมริกา

เว้นเสียแต่คนในครอบครัว ญาติ ก็ยังมีเพื่อนฝูงพี่น้องในแวดวงเบิกบานมาร่วมส่งดวงวิญญาณ “เสนาโค้ก” เป็นหนสุดท้าย เช่น อรุณ ภาสวย , ติ๊ก กลิ่นสี , เปิ้ล นาคร ศิลาชัย , หนูแหม่ม สุริวิภา พร้อมผัว , เสนาเพชร , เจี๊ยบ วัชระ , อั๋น วัชระ แวววุฒิความสนุกสนาน อื่นๆอีกมากมาย โดย “กลุ่มเสนา” ทุกคนได้พร้อมใจกันใส่ชุดยูนิฟอร์มของนักจัดรายการ “การรบขยับเหงือก” มาร่วมไว้อาลัย รวมทั้งได้เปิดใจกับสื่อมวลชนว่า
sena
“กลุ่มเสนา” ใส่ชุดมาอาลัยอาวรณ์?

หนูแหม่ม : “เป็นไอเดียของพี่เพชรคนแรก แล้วบอกให้พวกเรามารอที่นี่เดี๋ยวเอาชุดมาใส่มาส่งพี่โค้ก”

ติ๊ก : “เขาไปเอาชุดจากเจเอสแอลมา แล้วมาลองใส่กันมอง ราว 25 ปีที่มารวมตัวกันรวมทั้งใส่ชุด

เปิ้ล : “เป็นยูนิฟอร์มแห่งความสำเร็จในยุคที่พวกเราเป็นเด็กๆกัน รวมทั้งพวกเราได้มีโอกาสมาทำกิจกรรมด้วยกันที่คนไทยทั่วทั้งประเทศมีความสุขมากๆในตอนนั้น ภายใต้ชื่อ “การรบขยับเหงือก” มีเราเป็นนิสิตพึ่งจะจบมาใหม่ๆแล้วมารวมตัวกัน เรียกว่าเป็นงานชิ้นแรกๆในแวดวงเบิกบานที่เราได้มีโอกาสก่อร่างสร้างตัวมาจนถึงทุกวันนี้ รวมทั้งนี่เป็นชุดยูนิฟอร์มเสนาแห่งความสำเร็จ จริงๆพวกเรายังมีอีกคนไม่ใช่น้อยที่รวมอยู่ ไม่ว่าจะเป็น เสนาหอย , เสนนาลิง , พระโน้ส อุดม อื่นๆอีกมากมาย

อรุณ : “วันนี้ก็มาส่งพี่โค้กนะครับ เขาหมดบาปไปแล้ว แต่พวกที่เหลือเป็นยังมีบาปอยู่ จำเป็นต้องอยู่ขดใช้กรรมกันถัดไปเนอะ ก็มาส่งเขา เขาไปดีแล้ว”
หนูแหม่ม : “ถามคำถามว่าความน่ารักน่าเอ็นดูของพี่โค้กมีอะไรบ้าง ความเป็นจริงพี่โค้กพี่ใหญ่ เป็นผู้ที่คอยช่วยมองทั้งหมดทุกอย่าง ในขณะที่มีใครดุพวกเราหรือติเตียนพวกเรา พี่โค้กจะออกหน้าให้ตลอด ก็คือรับสารภาพ รับชอบทั้งหมดทุกอย่างของเรา มองคิวให้ ดูแลน้องๆตบๆให้มันเป็นไปในทิศทางนี้ เป็นเป็นรุ่นพี่ผู้ใหญ่ที่คอยดูแลเราตลอด ด้วยเหตุนั้นวันนี้ก็จะเป็นวันที่พวกเรามาส่งพี่เขาเป็นวันสุดท้าย ก็กล่าวว่าพวกเราส่งพี่ได้เพียงนี้นะ เดี๋ยวก็พบกัน แต่เจอพี่ติ๊กก่อน (หัวเราะ)”

ก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้พวกเรารู้สึกรำลึกถึงพี่ได้เว้นเสียแต่..เป็นคนไม่ใช่น้อยบางทีก็อาจจะคิดว่าเพียงนี้หรอ แต่มันเป็นอย่างที่พี่เปิ้ลพูดไปหมดแล้ว เป็นยูนิฟอร์มแห่งความสำเร็จของเรา เราเกิดขึ้นมาจากที่ตรงนี้ร่วมกัน ด้วยเหตุนั้นวันนี้พวกเราทำสิ่งซึ่งสามารถทำเป็นยอดเยี่ยมก็คือมาส่งพี่ด้วยชุดนี้กันจ้ะ ระยะเวลานั้นพวกเรามีความสุขสำหรับในการดำเนินการกันมาก มีครบรสเลยจ้ะ”

ต่อจากนั้นเหล่าเสนาร่วมร้อง “เพลงการรบขยับเหงือก” รวมทั้งทางด้าน “หนูแหม่ม” ก็ได้แผดเสียงหันไปที่เมรุว่า “โชคดีจ้ะพี่โค้ก”